Πιστεύετε ότι το τυποποιημένο ελαιόλαδο εμπορίου περιέχει φυσικό ελαιόλαδο, κατευθείαν απο την ελιά, χωρίς καμία επεξεργασία; H Απάντηση....

Την προηγούμενη εβδομάδα, είχα αναρτήσει αυτήν την ερώτηση στη σελίδα μου. Ήθελα να διαπιστώσω τι ακριβώς πίστευαν οι καταναλωτές για την ποιότητα του τυποποιημένου ελαιόλαδου.

Αν και οι απαντήσεις ήταν πολύ λιγότερες απο ό,τι περίμενα,  μερικά συμπεράσματα μπορούν να βγουν. Περίπου το 70% των φίλων μας ψήφισε ότι μόνο το παρθένο ελαιόλαδο εμπορίου είναι φυσικό προιόν και άρα χωρίς καμιά επεξεργασία.

Δυστυχώς για εσάς, η απάντηση είναι διαφορετική. Κάθε  τυποποιημένο ελαιόλαδο εμπορίου, έχει υποστεί κάποιου είδους επεξεργασία. Με άλλα λόγια, κάνενα τυποποιημένο ελαιόλαδο δεν είναι φυσικό ελαιόλαδο, αυτό δηλαδή που βγαίνει από το ελαιοτριβείο. Και σε αυτό είμαι κατηγορηματικός.

Γιατί; Γιατί πολύ απλά είναι ελαιόλαδο που απευθύνεται σε μια ευρεία γκάμα καταναλωτών. Πρέπει λοιπόν να έχει ισορροπημένη γεύση, ισορροπημένη εμφάνιση και το κυριότερο να έχει χαμηλό κόστος, για να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους....

Ας πάμε λοιπόν σε μερικές ερωτήσεις

1. Είναι το τυποποιημένο ελαιόλαδο, φρέσκο ελαιόλαδο; Όχι, γιατί βάση νόμου η τυποποίηση έχει ημερομηνία λήξης 18 μήνες. (Την επόμενη φορά προσέξτε την ανάλογη στάμπα). Πράγμα που σημαίνει ότι το ελαιόλαδο που αγοράζετε είναι στην καλύτερη περίπτωση, περσινό (άρα και πιο φθηνό) ελαιόλαδο
2. Γιατί το τυποποιημένο ελαιόλαδο έχει απαλή γεύση με απαλό άρωμα; Γιατί πριν τυποποιηθεί φιλτράρεται τουλάχιστον μία φορά, έως και δύο, για να φαίνεται "καθαρό". Έτσι όμως χάνει πολλά απο τα συστατικά του.
3. Μπορεί να υπάρξει νοθεία στο τυποποιημένο ελαιόλαδο;  Φυσικά. Χρησιμοποιείται ραφινέ ελαιόλαδο που είναι βιομηχανικά επεξεργασμένο ελαιόλαδο, χωρίς γεύση ή άρωμα το οποίο μειώνει κατά πολύ το κόστος παραγωγής της τυποποίησης
4. Στην καλύτερη περίπτωση, τι μπορώ να περιμένω απο ένα τυποποιημένο ελαιόλαδο; Στην καλύτερη περίπτωση ένα τυποποιημένο ελαιόλαδο, μπορεί να μην είναι νοθευμένο, μπορεί να μην είναι προηγούμενης χρονιάς, αλλά σίγουρα θα έχει υποστεί κάποιο φιλτράρισμα για να παραχθεί σε μεγάλες ποσότητες. 

 Όταν λοιπόν την επόμενη φορά επισκεφθείτε ένα σούπερμαρκετ και αγοράσετε τυποποιημένο ελαιόλαδο, ανεξάρτητα αν αγοράσετε έξτρα παρθένο ή απλά παρθένο, θυμηθείτε ότι σε καμία περίπτωση δεν αγοράζετε φυσικό ελαιόλαδο.

Το Μάζεμα της Ελιάς

Το μάζεμα της ελιάς ήταν πάντα οικογενειακή υπόθεση. Ο πατέρας μου μας ξυπνούσε μετά το χάραμα. Εγώ και τα 2 μικρότερα αδέρφια μου, τρώγαμε βιαστικά πρωινό, φορτώναμε τα χτένια, τα πανιά, τα ξύλινα σκαμπό και τις σκάλες και ξεκινούσαμε για το κτήμα.

 Με τις πρώτες ηλιαχτίδες, ήμασταν κάτω από τις ελιές να στρώνουμε τα πανιά. Μετά στήναμε τα σκαμπό, τις σκάλες και ξεκινούσαμε.

Πρώτα πιάναμε τα χαμηλά κλαδιά, γεμάτα από παραφορτωμένες ελιές. Με τα χτένια, ρίχναμε τις ελιές πάνω στα πανιά. Μετά σειρά είχαν τα ψηλότερα σημεία του δέντρου, όπου τα φτάναμε ανεβασμένοι πάνω στα σκαμπό. Μερικές φορές από τη βιασύνη μας χάναμε την ισορροπία και πέφταμε. Γέλια και πειράγματα….

Μόνο ο πατέρας μας ανέβαινε στη σκάλα για να πιάσει τα ψηλότερα κλαδιά της ελιάς. Όταν τελειώναμε το δέντρο, μετακινούσαμε τα πανιά στο επόμενο και η διαδικασία ξεκινούσε πάλι από την αρχή.

Μετά από 2 ή 3 δέντρα, ανάλογα το πόσο βαριά ήταν τα πανιά, σταματούσαμε για να φορτώσουμε τις ελιές σε τσουβάλια. Οι γυναίκες, η μητέρα μου και η γιαγιά μου, έπεφταν στα γόνατα και καθάριζαν τα περισσότερα φύλλα, πριν μαζέψουμε τις ελιές σε τσουβάλια. 

 

Εμείς θέλαμε να πάμε στο επόμενο δέντρο, αλλά ο πατέρας μας μας έβαζε κι εμάς στα γόνατα για να τελειώνουμε πιο γρήγορα. Τα πειράγματα και οι ιστορίες έδιναν και έπαιρναν και κάπως έτσι περνούσε η μέρα μας

Το απόγευμα, κατεβάζαμε τα τσουβάλια με τις ελιές μας στο λιτρίβι και επιστρέφαμε στο σπίτι κουρασμένοι. 

Την επόμενη μέρα πηγαίναμε για να δούμε το πρωτόλαδο μας να βγαίνει αχνιστό και παχύρευστο από τα πιεστήρια. Ο πατέρας μας καψάλιζε ζυμωτό ψωμί στη σχάρα, το βουτούσε στο ζεστό λάδι, του έβαζε λίγη ρίγανη και μας τάιζε. Ήταν το νοστιμότερο ψωμί του κόσμου εκείνο το ψωμί!

Ωραίες εποχές, που ποτέ δεν θα ξανάρθουν…

Κάνοντας πράγματα, όπως τον παλιό καιρό.

Οι περισσότεροι από εσάς δεν θα έχετε δεί κάτι σαν κι αυτό που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία. Είναι ένας μύλος/ελαιοτριβείο, για το άλεσμα του ελαιόκαρπου όπως γινόταν παλιά. Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου το ανακάλυψε κάπου στην περιοχή, και η αγάπη του για τα παλιά πράγματα το ξανάστησε σε μια άκρη του κήπου. 

 

Εγώ έχω δεί μερικά σαν κι αυτό στην Κρήτη, αλλά μόνο ένα και μόνο μια φορά να δουλεύει μ' αυτόν τον τρόπο πριν καμμιά πενηνταριά χρόνια.  Για χάριν των φιλοξενουμένων στο ξενοδοχείο, αυτό το "εργοστάσιο" ξαναδούλεψε, όταν ήμουν εκεί και για χάριν σας, τράβηξα φωτογραφίες από όλη την διαδικασία.

 Από πάνω βλέπετε την πρέσσα όπου παράγεται το λάδι, μετά το άλεσμα του ελαιόκαρπου. 

Και αυτή είναι η όμορφη μηχανή που κινεί την εγκατάσταση. Κυριολεκτικά ενός ίππου.

 Ο πολύτιμος ελαιόκαρπος συλλέγεται από τα δένδρα....

 ...και τοποθετείται κάτω από τις μυλόπετρες....

 ... η μηχανή συνδέεται με το σύστημα...

 ... μπορεί η μηχανή να κομπιάζει και να ζορίζεται στην αρχή, αλλά ύστερα από μερικές στροφές ζεσταίνεται και λειτουργεί πιο ομαλά...

 ...και οι ελιές αρχίζουν ν' αλέθονται και να γίνονται πολτός...

 ...μέχρι που ο πολτός μοιάζει με κάτι σαν κι αυτό και  το λάδι αρχίζει να διακρίνεται..

 ...ο πολτός μπαίνει στο πιεστήριο...

 ... όπου τα υγρά αποχωρίζονται από τα στερεά κατάλοιπα με στίψιμο...

 .. και τώρα βλέπετε το αγνό χρυσό χρώμα του φρέσκου παρθένου ελαιόλαδου που τρέχει σ' ένα ξύλινο δοχείο, όπου τα βαρύτερα υγρά θα κατασταλλάξουν στον πάτο και από πάνω θα μαζευτεί το αγνό λάδι.

 

Πηγή  http://naturedigital.blogspot.gr